Modlitwa do Pana Jezusa — akt oddania z 1850 r.

Tekst nosi wyraźne ślady swojego pochodzenia. Pod modlitwą widnieje adnotacja: Kraków, w Dzień Zaduszny, 1850 r., wraz z inicjałami ks. K. A., a na końcu druku informacja o wydaniu i druku przez Ernesta Günthera w Lesznie. Nazwisko autora pozostaje zatem nieznane; wiadomo jedynie, że był on księdzem i że datował modlitwę na Dzień Zaduszny.

Pod względem gatunku jest to akt powierzenia — forma modlitwy, w której osoba ofiarowuje Bogu nie pojedynczą sprawę, lecz siebie w całości. Charakterystyczne jest tu wyliczenie zdolności duszy: umysłu, woli, pamięci. Ten potrójny podział wywodzi się z tradycji augustiańskiej i od wieków służył jako sposób opisania tego, co w człowieku jest najbardziej jego własnością.

Druga część opiera się na czterech zdaniach warunkowych: „Czy zranisz moje serce?”, „Czy wyciskniesz gorzką łzę z mojego oka?”, „Czy nałożysz na mnie krzyż?”. Modlitwa ta nie prosi o oszczędzenie cierpienia i nie obiecuje, że go nie będzie. Zamiast tego z góry akceptuje obie możliwości – ranę i jej uzdrowienie – odnosząc każdą z nich do Bożego miłosierdzia.

Całość spaja cytat biblijny. Zdanie „W Twoje ręce, Panie, powierzam ducha mego” pochodzi z Psalmu 31 i zostało wypowiedziane przez Jezusa na krzyżu (Łk 23, 46); od wieków stanowi ono również część modlitwy Kościoła na zakończenie dnia. W tej modlitwie pojawia się dwukrotnie: na początku, jako oddanie życia, oraz na końcu, jako oczekiwanie śmierci.

Jako motto podano przedmowę: „Kto Go kocha, ten wszystko wie, wszystko może i wszystko posiądzie” – zdanie w duchu XIX-wiecznej polskiej pobożności, podsumowujące cel całego tekstu.

Modlitwa ta jest przeznaczona do osobistego odmawiania, najlepiej rano, na początku dnia — ponieważ ofiarowuje Bogu to, co dopiero ma się wydarzyć. Odmawiana w spokojnym tempie zajmuje około czterech minut.

Można ją odmawiać na dwa sposoby. Pierwszy: przeczytać ją w całości jako jeden akt. Drugi, wymagający więcej czasu: zatrzymać się po każdym „oddaję” i konkretnie nazwać, co dzisiaj oznacza oddanie umysłu, woli lub pamięci — jaka decyzja, jaki nawyk myślowy, jakie wspomnienie.

Szczególnie dobrze sprawdza się w momentach przełomowych: przed rekolekcjami, na początku roku, przed operacją, przy podejmowaniu ważnej decyzji, w dniu urodzin lub imienin. Odmawia się ją również na zakończenie dnia, ze względu na zamykający ją cytat z Psalmu 31.

Fragment dotyczący krzyża wymaga szczerości. Warto nie modlić się nią automatycznie – są to zdania, które zobowiązują, i lepiej jest wypowiadać je powoli, a nawet pominąć je w ciszy, niż deklarować gotowość, której się nie ma.

Odpowiednia jest każda pozycja, choć akt powierzenia się tradycyjnie odmawia się na kolanach. Na koniec wystarczy znak krzyża; niektórzy dodają „Ojcze nasz”, ze względu na wers modlitwy „Niech się stanie Twoja wola”.