Modlitwa do Pana Jezusa o świętość życia

W starszym języku polskim słowo „świętobliwość” oznaczało świętość życia, pobożność praktykowaną na co dzień. Modlitwa o nią nie prosi zatem o nadzwyczajne dary, lecz o to, by całe życie stało się prawe i zwrócone ku Bogu.

Ton i symbolika tego tekstu są wyraźnie zbliżone do Naśladowania Chrystusa — książki, która przez wieki była najczęściej czytanym dziełem religijnym w Europie po Biblii. Jej trzecia część, składająca się z rozmów między duszą a Chrystusem, posługuje się właśnie tym językiem: tęsknoty, wygnania, oczekiwania na światło. Nie oznacza to, że modlitwa została z niej zaczerpnięta; oznacza to, że wywodzi się z tej samej szkoły duchowej.

W centrum tekstu znajduje się pytanie „kto da mi skrzydła?” oraz pragnienie ujrzenia Boga „twarzą w twarz”, a nie „przez zasłonę”. To ostatnie wyrażenie nawiązuje do Pierwszego Listu do Koryntian, gdzie Paweł pisze, że teraz widzimy „jakby w zwierciadle, niejasno”, ale wtedy ujrzymy twarzą w twarz (1 Kor 13, 12).

Drugi obraz pochodzi z Ewangelii. Modlący się nazywa siebie Łazarzem leżącym u bramy (Łk 16, 20) – nie prosi o wiele, tylko o to, by ktoś wyciągnął do niego rękę. Trzecim jest „dolina łez”, wyrażenie znane z antyfony Salve Regina, opisujące życie ziemskie jako wygnanie.

Zakończenie konkretyzuje prośbę: o uwolnienie od „kajdan pożądania”, o światło i o ogień miłości w sercu. Nie ma tu żadnych doczesnych intencji – ani zdrowia, ani sukcesu. Modlitwa dotyczy wyłącznie relacji z Bogiem i pod tym względem różni się od większości tekstów zamieszczonych obok niej w tym samym modlitewniku.

Jest to modlitwa przeznaczona do odczytywania w ciszy, powoli, najlepiej w miejscu, gdzie nikt nie będzie przeszkadzał. Odmówienie jej zajmuje około czterech minut, ale tekst został skonstruowany tak, by można było wracać do tych samych zdań wielokrotnie.

Najlepszym miejscem do jej odmawiania jest adoracja Najświętszego Sakramentu. Słowa o widzeniu Boga „nie przez zasłonę” nabierają dodatkowego znaczenia w obecności Najświętszego Sakramentu, ponieważ odnoszą się one właśnie do tego, co dzieje się podczas adoracji: prawdziwej obecności, choć ukrytej.

Drugim zastosowaniem są rekolekcje, dni skupienia oraz okresy, kiedy ktoś zastanawia się nad kierunkiem swojego życia. Modlitwa ta bezpośrednio wymienia trudne do wyrażenia słowami stany — zmęczenie, rozproszenie, wewnętrzne zniechęcenie — i dlatego może pomóc, gdy brakuje nam własnych słów.

Warto modlić się w pozycji siedzącej, mając tekst przed sobą, zatrzymując się po każdym pytaniu. Niektórzy zapisują zdanie, które najlepiej pasuje do ich sytuacji danego dnia, i wracają do niego wieczorem.

Na zakończenie wystarczy chwila ciszy i modlitwa „Ojcze nasz”. Naturalnym uzupełnieniem jest przeczytanie fragmentu z Naśladowania Chrystusa, z którym ta modlitwa jest duchowo blisko powiązana.